آسانسورهای هوشمند، حمل و نقل ساختمان‌های مدرن را متحول می‌کنند.

آسانسورها، همچنین به عنوان آسانسورها شناخته می شوند، دستگاه های مکانیکی طراحی شده برای حمل افراد یا کالاها عمودی بین طبقه ها یا سطوح مختلف در ساختمان ها و سایر سازه ها هستند.اين ماشين هاي بي نياز براي زندگي مدرن تبديل به اساسي شده اند، که نقش مهمی در برج های مسکونی، مجتمع های اداری، مراکز خرید، بیمارستان ها، فرودگاه ها و بسیاری از امکانات دیگر دارد.آسانسورها به خصوص به افراد مسن سود می رسانند.، افراد معلول و کسانی که بار سنگین حمل می کنند.

مفهوم حمل و نقل عمودی به تمدن های باستانی باز می گردد، جایی که مکانیسم های اولیه آسانسور به قدرت انسان یا حیوان متکی بودند.معمار رومی ویتروویوس، از سیستم های چرخ دار و وینچ استفاده می کرد، عمدتا برای حمل و نقل مواد به جای استفاده از مسافران.

صومعه ها و قلعه های قرون وسطی دستگاه های بلند کردن مشابهی را برای حمل مواد به اتاق های بالاتری استفاده می کردند. این سیستم های ابتدایی بی کارآمد بودند و فاقد اقدامات ایمنی مناسب بودند.

انقلاب موتور بخار در قرن نوزدهم اولین پیشرفت بزرگ آسانسور را به ارمغان آورد.معماران بریتانیایی برتون و هورمر، آسانسورهای بخاری را در ساختمان های لندن نصب کردند تا بازدیدکنندگان را به سطح منظره برساننددر حالی که از نظر عملکردی محدود بودند، این مدل های اولیه پایه ای برای پیشرفت های آینده ایجاد کردند.

مخترع آمریکایی اليشا گریوز اوتیس در سال 1852 با سیستم ترمز انقلابی خود، ایمنی آسانسور را تغییر داد.این مکانیسم از یک لوله ی پرنده ای استفاده می کرد که در صورت شکست کابل های بلند کننده به طور خودکار فعال می شدنمایش عمومی دراماتیک اوتیس در نمایشگاه جهانی 1854 نیویورک مخاطبان را جذب کرد و استانداردهای ایمنی جدیدی را ایجاد کرد.

نوآوری های اواسط قرن نوزدهم آسانسورهای هیدرولیکی را با استفاده از پیستون های مایع تحت فشار معرفی کرد.این دستگاه ها عملکرد راحت و ظرفیت حمل سنگین را ارائه می دادند اما فضای قابل توجهی برای نصب و در سرعت های پایین تر کار می کردند.

در اواخر دهه 1800، موتورهای الکتریکی در تکنولوژی آسانسورها انقلاب ایجاد کردند. مهندس آلمانی ورنر فون زیمنس اولین آسانسور الکتریکی را در سال 1880 در منهایم نشان داد، که سریعتر، دقیق تر،و حمل و نقل عمودی انرژی کارآمد که تبدیل به بخش مهمی از معماری مدرن.

آسانسورهای قرن بیست و یکم شامل هوش مصنوعی پیشرفته ای هستند، با کنترل سرعت خود تنظیم، الگوریتم های ارسال بهینه، قابلیت های نظارت از راه دور،و سیستم های نگهداری پیش بینی.

آسانسورهای مدرن شامل سیستم های مکانیکی پیچیده ای هستند که با هم کار می کنند تا عملکرد ایمن و کارآمد را تضمین کنند:

• تاکسی:اتاق مسافرتی یا محموله بسته شده با ابعاد و ویژگی های داخلی قابل تنظیم
• شفت:راه آهن های راهنمای راهرو عمودی، ضد وزنه ها و سیستم های مکانیکی
• مکانیسم راننده:قطعات الکتریکی موتور، گیربکس و ترمینی که حرکت عمودی را ایجاد می کنند
• سیستم کنترل:"مغز" کامپیوتری که عملیات را از طریق سنسورها و منطق برنامه ریزی شده مدیریت می کند
• ویژگی های ایمنی:تنظیم کننده های سرعت بیش از حد، ترمز اضطراری، سامانه های شاک و آشکارسازان بار بیش از حد

سیستم های حمل و نقل عمودی معاصر شامل پیکربندی های متنوعی است:

شایع ترین نوع استفاده از کابل های فولادی و ضد وزن برای خدمات با سرعت بالا و ظرفیت بالا در ساختمان های بلند است.

استفاده از سیستم های فشار مایع مناسب برای کاربردهای کم ارتفاع که نیاز به ظرفیت بار سنگین دارند.

شامل مدل های مشاهده پانورامیک، حمل و نقل بیمارستان برای تجهیزات پزشکی، آسانسورهای سنگین بار و طراحی های بدون اتاق ماشین که فضای را حفظ می کنند.

سیستم های مدرن مبتنی بر میکروپروسسر شامل:

• الگوریتم های ارسال مقصد که زمان انتظار را به حداقل می رسانند
• تجزیه و تحلیل الگوی پیش بینی ترافیک
• نظارت بر عملکرد در زمان واقعی
• قابلیت های تشخیص خودکار

پروتکل های سختگیرانه ایمنی شامل:

• سیستم های ترمز اضافی
• ذخیره برق اضطراری
• سنسورهای دقیق درب
• رژیم های بازرسی اجباری

تکنولوژی های نوظهور قول می دهند:

• سیستم های ارتفاع مغناطیسی برای حذف کابل ها
• پیکربندی های چند کابین در یک گره
• حمل و نقل هیبریدی افقی و عمودی
• سیستم های بازسازی انرژی
• رابط کاربری بیومتریک و هوش مصنوعی

با تشدید شهرنشینی در سطح جهانی، تکنولوژی آسانسور همچنان در حال تکامل است تا نیازهای رو به رشد برای راه حل های تحرک عمودی کارآمد، پایدار و هوشمند را برآورده کند.